Δευτέρα, 24 Νοεμβρίου 2008

ποιανού είναι η θάλασσα;....


...Για πες μου, λοιπόν, μαμά, εσύ που πάντα όλα τα ήξερες, πες μου να μάθω πώς τ΄αστέρια γίνονται αστέρια δυνατά, πώς γίνεται να μην τρώνε τα νύχια τους και να μην παίζουν με ξέφτια κάτω απ΄το τραπέζι, πες μου, ωραία μου, εσύ, η πιο ωραία τ΄Ουρανού και της Γης, που, αν γεννιόσουν ξανά, πάλι άστρο θα γεννιόσουν, πες μου να μάθω πώς βγαίνουν τ΄αστεράκια στη μεγάλη βόλτα, σοβαρά σοβαρά, με το λευκό τους δέρμα και τούτη τη γεύση στο στόμα,
πες μου, μαμά-Άστρο, πώς αγαπούν και πώς ησυχάζουν τ΄αστέρια και μεγαλώνουν και καταλαβαίνουν, γιατί δεν ξέρω πώς μεγαλώνουν και σου πω κίολας πως δε θέλω να καταλάβω τίποτα...
πες μου, μαμά-Άστρο, κρατάω καλά το πιρούνι; και μήπως κάνω λάθος στο ποτήρι του κρασιού; Για πες μου, λοιπόν, μαμά, ποιανού είναι η θάλασσα; θα το μάθω ποτέ ή μήπως θα σβήσω δίχως να την δω;
Ψάξε εσύ που μ΄αγαπάς, ψάξε στα κουτιά με τα ζωγραφιστά τετράδια και βρες γιατί γίνονται όλα άλλ΄αντ΄άλλων, γιατί φεύγουν οι φίλοι μου και μετά τίποτα, ούτε φωνή ούτε ακρόαση,
για πες μου λοιπόν μαμά, εσύ που ξέρεις και που π
άντα όλα τα΄ξερες....
Είμαι αρκετός για να μ΄αγαπήσουν κάποτε και μένα ως την άκρη τ΄Ουρανού;
από το βιβλίο "το κουβάρι των αλλόκοτων πραγμάτων"
της Μυρτούς Κοντοβά



3 σχόλια:

ΘΑΛΑΣΣΙΝΗ είπε...

Πολύ δυνατό απόσπασμα διάλεξες!
καλό βραδάκι

e-ioannis είπε...

Πολυ ομορφη αναρτηση !

marian είπε...

Ναι έχεις δίκιο θαλασσινή!Είναι από το αγαπημένο βιβλίο της μικρής μου κόρης.Μου άρεσε και μένα πολύ.
Καλό βράδυ και σε σένα!

Ναι!Πραγματικά,e-ioanni.Σ΄ευχαριστώ πολύ.
Καλό σου βράδυ.